Home Zapowiedzi legislacyjne Nowe zasady działalności instytucji kredytowych

Menu

Nowe zasady działalności instytucji kredytowych
czwartek, 31 października 2013 12:38

Anna Adamska


W końcu czerwca 2013 r. ukazała się Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2013/36UE w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi. Dyrektywa ta zmienia dyrektywę 2002/87/WE i uchyla dyrektywy 2006/48/WE oraz 2006/49/WE. Powodem wydania omawianej dyrektywy była chęć zapewnienia przejrzystości oraz spójnego stosowania tych przepisów, dotyczących tej tematyki.

W związku z tym zdecydowano się scalić tę tematykę w ramach nowych aktów ustawodawczych, mających zastosowanie zarówno do instytucji kredytowych, jak i do firm inwestycyjnych, a mianowicie niniejszej dyrektywy i rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r., przy czym wymogi ostrożnościowe zdecydowano się ująć w rozporządzeniu. Niniejszą dyrektywę należy zatem interpretować wspólnie z tym rozporządzeniem.
Regulacje te w założeniu projektodawców mają zmierzać do utworzenia unii bankowej. Wskazano, że jednolity mechanizm nadzorczy stanowi podstawę dalszych działań w kierunku unii bankowej. Odzwierciedla to zasadę, zgodnie z którą wprowadzenie jakichkolwiek mechanizmów wspólnej interwencji w przypadku kryzysów powinno być poprzedzone wspólnymi kontrolami, aby ograniczyć prawdopodobieństwo konieczności zastosowania mechanizmów interwencyjnych.

Zakres przedmiotowy

Na użytek omawianej dyrektywy jako instytucję kredytową rozumie się instytucję kredytową zdefiniowaną w art. 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia UE 575/2013, tj. przedsiębiorstwo, którego działalność polega na przyjmowaniu depozytów lub innych funduszy podlegających zwrotowi od klienta oraz udzielających kredytów na własny rachunek, zaś firmę inwestycyjną jako zdefiniowaną w tym samym artykule w pkt 2, tj. taką, która jest osobą fizyczną lub prawną, określoną w art. 4 dyrektywy 2004/39/WE, ale niebędącą instytucją kredytową ani przedsiębiorstwem miejscowym, ani firmą mającą zezwolenie na świadczenie usługi dodatkowej w rozumieniu art. 4 dyrektywy 2004/39/WE.
Omawiana dyrektywa ma zastosowanie do:
warunków dopuszczania do rynku instytucji kredytowych i finansowych,
warunków nadzoru ostrożnościowego nad tymi instytucjami.
Istnieją jednak liczne wyłączenia jej zastosowania, a mianowicie dyrektywy nie stosuje się do:
dopuszczania do działalności firm inwestycyjnych, których działalność jest uregulowana w dyrektywie nr 2004/39/WE,
banków centralnych, instytucji świadczących usługi żyro pocztowe, instytucji typu unii kredytowych w państwach członkowskich, w tym w Polsce SKOK-ów i Banku Gospodarstwa Krajowego.
Zgodnie z art. 21 dyrektywy państwa członkowskie mogą stosować własne prawo krajowe do materii prawnej przewidzianej w tej dyrektywie, jeżeli nie jest ono z nią sprzeczne.

Warunki podejmowania działalności przez instytucje kredytowe

Ta tematyka została uregulowana w rozdziale 3 dyrektywy.
Instytucje kredytowe, zgodnie z brzmieniem art. 8 dyrektywy, muszą uzyskać zezwolenie od państwa członkowskiego na warunkach przez nie określonych i skonsultowanych z EUNB. Do zezwolenia musi być dołączony program działalności tej instytucji, jak też jej struktura organizacyjna.
Przed wydaniem zezwolenia organy wydające zezwolenie muszą przeprowadzić konsultacje z właściwym organem państwa członkowskiego, jeżeli instytucja kredytowa jest zależna, kontrolowana od instytucji kredytowej, firmy ubezpieczeniowej bądź firmy inwestycyjnej, na której działalność wydano zezwolenie w tym państwie.
Jednocześnie w art. 9 dyrektywa wprowadza zakaz prowadzenia przez osoby fizyczne bądź przedsiębiorstwa, niebędące instytucjami kredytowymi, przyjmowania od ludzi depozytów lub innych środków finansowych podlegających zwrotowi. Zakaz ten jednak nie dotyczy państw członkowskich, władz regionalnych i instytucji międzynarodowych, jeżeli którekolwiek z państw członkowskich jest ich członkiem, a także przewidzianych w przepisach krajowych i unijnych, pod warunkiem jednak sprawowania kontroli nad tą działalnością i ochrony deponentów i inwestorów.

Zezwolenie może być wydane pod warunkiem, że instytucją kredytową będą kierować przynajmniej 2 osoby. Dodatkowym warunkiem jest posiadanie siedziby statutowej w kraju członkowskim, wydającym zezwolenie, lub w tym państwie siedzibę musi mieć przynajmniej zarząd instytucji kredytowej.
Ponadto pod rygorem odmowy wydania zezwolenia instytucja kredytowa musi podać dane największych jej akcjonariuszy pośrednich i bezpośrednich, a jeżeli takich nie ma, to 20 akcjonariuszy z największym kapitałem, przy czym nie bierze się pod uwagę akcji z emisji gwarantowanych.
W przypadku powiązań instytucji kredytowych z osobami fizycznymi lub prawnymi, zezwolenia udziela się, gdy te powiązania nie uniemożliwiają dokonywania czynności nadzorczych.
Decyzje o udzieleniu zezwolenia lub odmowie doręcza się w terminie 12 miesięcy od złożenia wniosku.

Odmowa udzielenia zezwolenia

Państwa członkowskie bez uszczerbku dla ustawodawstwa krajowego odmawiają wydania zezwolenia na działalność, gdy instytucja kredytowa nie ma wydzielonych funduszy własnych lub kapitał założycielski jest mniejszy niż 5 000 000 euro. W tym ostatnim przypadku państwa członkowskie mogą wydać zezwolenie, jednak kapitał nie może być niższy niż 1 000 000 euro i o tym fakcie muszą dodatkowo powiadomić Komisje Europejską i EUNB.
Zezwolenia nie udziela się, jeżeli skuteczne wykonywanie funkcji nadzorczych jest niemożliwe z powodu przepisów wykonawczych lub administracyjnych, mających zastosowanie do osoby fizycznej bądź przedsiębiorstwa będącego w bliskim powiązaniu z instytucją kredytową.
O odmowie udzielenia zezwolenia informuje się wnioskodawcę w terminie 6 miesięcy od złożenia wniosku lub jego ostatecznego uzupełnienia.

Cofnięcie zezwolenia

Zgodnie z art. 18 dyrektywy zezwolenie może zostać cofnięte jedynie wtedy, gdy instytucja nie wykorzystała zezwolenia w terminie 12 miesięcy, zrzekła się go lub nie podjęła działalności w terminie 6 miesięcy od jego uzyskania, uzyskała zezwolenie na skutek podania fałszywych danych lub w inny niezgodny z prawem sposób nie spełnia warunków, na których wydano zezwolenie, lub warunków ostrożnościowych, nie spełnia warunków określonych w prawie krajowym albo dokonała jednego z naruszeń wymienionych w art. 67 dyrektywy. O cofnięciu zezwolenia właściwy organ państwa członkowskiego musi powiadomić EUNB.

Kontrola nabycia i zbycia znacznych pakietów akcji

Dyrektywa przewiduje kontrolę nabywania lub zbywania znacznych pakietów akcji, w tym obowiązkowe konsultacje z organami innych państw członkowskich w przypadkach, gdy instytucja kredytowa uzyskała zezwolenie w którymś z państw członkowskich. Za znaczne pakiety akcji są uznawane: nabycie lub osiągnięcie poprzez nabycie 20%, 30% lub 50%, albo przekroczenie tych wartości przez osobę fizyczną, osobę prawną lub grupę takich osób działających w porozumieniu. Organy instytucji kredytowych mogą nie wyrazić zgody na takie transakcje, jeżeli w grę wchodzi np. podejrzenie o pranie brudnych pieniędzy, finansowanie terroryzmu czy też obawa o stabilizację finansową firmy, a także obawa o utrudnianie czynności nadzorczych lub kontrolnych. Właściwe organy państwa członkowskiego mogą w takim przypadku wyrazić sprzeciw.

Firmy inwestycyjne i przedsiębiorstwa miejscowe



Wszystkie firmy inwestycyjne muszą spełniać, zgodnie z art. 28 i 29 dyrektywy, warunki dotyczące wysokości kapitału założycielskiego. Co do zasady powinien on wynosić co najmniej 730 000 euro. Jednak firmy, których działalność nie będzie polegała na zawieraniu transakcji związanych z instrumentami finansowymi lub emisją tych instrumentów z gwarancją przejęcia emisji, ale zajmują się przechowywaniem środków pieniężnych, mogą mieć kapitał założycielski wynoszący co najmniej 125 000 euro. Dotyczy to też transakcji związanych z przyjmowaniem i przekazywaniem oraz wykonywaniem zleceń inwestorów dotyczących instrumentów finansowych, a także zarządzaniem indywidualnym portfelem inwestycji instrumentami finansowymi.
Wymóg wysokości kapitału założycielskiego może być obniżony przez państwa członkowskie do 50 000 euro, jeżeli firma inwestycyjna nie posiada zezwolenia na przechowywanie środków pieniężnych ani papierów wartościowych, ani też na zawieranie transakcji na swój rachunek lub emisji instrumentów finansowych z gwarancją przejęcia emisji, przy czym utrzymywanie pozycji w instrumentach finansowych z portfela niehandlowego celem inwestowania funduszy własnych nie jest traktowane jako zawieranie transakcji na własny rachunek.
Ten sam wymóg, tj. 50 000 euro, dotyczący kapitału zakładowego, dyrektywa stawia przedsiębiorstwom miejscowym.

Ochrona przed ryzykiem



Dyrektywa ustanawia również przepisy chroniące przed ryzykiem związanym z działalnością firm nieuprawnionych do przechowywania pieniędzy lub papierów wartościowych. Ta ochronę stanowi po pierwsze wysokość kapitału założycielskiego w kwocie co najmniej 50 000 euro. Po drugie konieczność ubezpieczenia na wysokość 1 000 000 euro od każdego roszczenia, łącznie 1 500 000 euro rocznie na wszystkie roszczenia od prowadzonej działalności zawodowej. Alternatywą dla tego rozwiązania ma być kapitał założycielski łącznie z ubezpieczeniem od działalności zawodowej w wysokości 1 550 000 euro.
Odnośnie do firm ubezpieczeniowych, ochrona ma następującą postać: kapitał założycielski – 25 000 euro lub ubezpieczenie od prowadzonej działalności zawodowej w wysokości 500 000 euro od każdego roszczenia albo 750 000 euro rocznie od wszystkich roszczeń, albo poziom ochrony w tej samej wysokości, jak wyżej, z kapitałem założycielskim i ubezpieczeniem.

Swoboda świadczenia usług


Co do zasady dyrektywa nakazuje państwom członkowskim zapewnienie swobody działania na swoim terytorium instytucjom kredytowym i firmom inwestycyjnym, które uzyskały zezwolenie na prowadzenie działalności na terytorium któregokolwiek państwa członkowskiego.
W przypadku gdy instytucja kredytowa na zamiar otworzyć oddział w innym państwie członkowskim, ma obowiązek powiadomić o tym właściwe organy państwa członkowskiego, które wydało zezwolenie na prowadzenie działalności. Jeżeli organy te nie mają zastrzeżeń w związku z planowaną działalnością do adekwatności struktury administracyjnej lub kondycji finansowej instytucji, powiadamiają o tym odpowiednie organy państwa członkowskiego, w którym ma powstać oddział tej instytucji, przesyłając informację o wysokości i strukturze funduszy własnych tej instytucji. Jeżeli właściwe organy odmówiłyby podania tych informacji, instytucja ma prawo zaskarżyć taką odmowę do sądu państwa pochodzenia. Instytucja ta ma również obowiązek powiadomienia o planowanej działalności odpowiednie organy państwa przyjmującego.

Rozpoczęcie działalności
Przed rozpoczęciem działalności oddziału organy państwa przyjmującego w ciągu 2 miesięcy przygotowują się do nadzoru nad tą firmą, a w razie konieczności podają warunki jej działania. Po upływie tego okresu lub po otrzymaniu zawiadomienia od właściwych organów państwa przyjmującego oddział może zostać założony i rozpocząć działalność. O każdej zmianie informacji wymaganych do rozpoczęcia działalności instytucja ma obowiązek powiadomić zarówno organy państwa pochodzenia, jak i państwa przyjmującego. Zgodnie z zasadą agregacji oddziałów jako jeden oddział traktuje się wiele miejsc świadczenia usług przez daną firmę.

Uprawnienia państwa przyjmującego


Właściwe organy państwa przyjmującego mogą ustanowić wymogi okresowej sprawozdawczości z prowadzonej działalności od instytucji finansowych. Sprawozdania te podlegają tajemnicy zawodowej i służbowej.
Procedury zaradcze
Jeżeli organy państwa przyjmującego stwierdzą następujące okoliczności, powiadamiają o tym właściwe organy państwa pochodzenia. Należą do nich nieprzestrzeganie lub niebezpieczeństwo nieprzestrzegania przez instytucję kredytową przepisów rozporządzenia 575/2013 oraz transponujących tę dyrektywę. Organy państwa pochodzenia muszą podjąć niezwłocznie środki zaradcze i powiadomić o tym państwo przyjmujące.
Jeżeli państwo przyjmujące, zgodnie z art. 41 dyrektywy, uzna, że organy państwa pochodzenia nie podejmą stosownych działań zaradczych, może się zwrócić w tej sprawie o pomoc do EUNB. EUNB musi podjąć interwencję w terminie 24 godzin od zawiadomienia. Instytucja ta może także we własnym zakresie zwrócić się do danego państwa z ofertą wypracowania porozumienia.
Przed zastosowaniem tej procedury organy państwa przyjmującego mogą podjąć wszelkie środki zapobiegawcze na okoliczność niestabilności finansowej instytucji kredytowej. Podjęte środki muszą być stosowane adekwatnie do okoliczności i mogą polegać np. na wstrzymaniu płatności. Środki te ustają z chwilą podjęcia przez organy sądowe lub administracyjne państwa pochodzenia kroków zmierzających do reorganizacji instytucji kredytowej lub gdy stały się nieaktualne. O podjęciu tych środków należy zawiadomić poza państwem pochodzenia także Komisję i EUNB. Państwo pochodzenia może złożyć sprzeciw w stosunku do podjętych środków zapobiegawczych i zwrócić się w tej sprawie do EUNB, która musi podjąć interwencję w terminie 24 godzin.
W celu zapobiegania nieprawidłowościom i ich karaniu państwa przyjmujące mogą podjąć inne środki poza wyżej wymienionymi, do których należy m.in. uniemożliwienie prowadzenia dalszych transakcji przez daną instytucję kredytową na terenie państw członkowskich.
W przypadku cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności i powiadomienia o tym organów państwa przyjmującego, może ono wprowadzić środki uniemożliwiające tej instytucji prowadzenie dalszych transakcji.

Nadzór ostrożnościowy
Za nadzór ostrożnościowy odpowiedzialne są właściwe organy państwa pochodzenia oraz państwa przyjmującego na podstawie odpowiednich przepisów tej dyrektywy, przy czym przepisy dyrektywy nie stanowią przeszkody do prowadzenia nadzoru skonsolidowanego.
Działania jednak państwa przyjmującego nie mogą prowadzić do dyskryminacji instytucji ze względu na to, że ich kraj pochodzenia jest inny.
Dyrektywa nakłada w art. 50 obowiązek współpracy państw członkowskich, na terenie których prowadzi swoją działalność instytucja kredytowa w sprawowaniu nad nią nadzoru, w szczególności dotyczy to wymiany informacji na temat jej działalności, płynności finansowej itp.
Istotny oddział
Właściwe organy państwa członkowskiego mogą wystąpić do organu prowadzącego nadzór skonsolidowany lub państwa pochodzenia o uznanie za istotny oddziału firmy innej niż firma inwestycyjna. Powodem takiego wystąpienia może być kwestia, czy udział w rynku oddziału przekracza 2% rynku państwa przyjmującego pod względem depozytów, lub kwestia zaburzenia płynności systemowej, płatniczej lub rozrachunkowej na skutek zawieszenia lub zamknięcia oddziału firmy, wielkości oddziału pod względem klienteli w kontekście wpływu na system bankowy lub finansowy.
W przypadku niepodjęcia decyzji w terminie 2 miesięcy od wpłynięcia wniosku, państwo przyjmujące może podjąć własną decyzję odnośnie do uznania danego oddziału za istotny. Decyzja w ten sposób podjęta jest wiążąca dla innych państw, nie wpływa to jednak na obowiązki organów wynikających z tej dyrektywy.
W przypadku nieprzeprowadzenia konsultacji bądź gdy po przeprowadzonych konsultacjach organy państwa przyjmującego uznają, że działania operacyjne, przewidziane w art. 86 pkt 11 dyrektywy, w celu zapobieżenia braku płynności finansowej, w postaci zabezpieczenia finansowego na taką okoliczność są nie wystarczające, mogą zwrócić się o pomoc do EUNB. Organy sprawujące nadzór nad instytucją mogą także powołać kolegium w celu sprawowania nadzoru. Kolegium powstaje na podstawie uzgodnień z organami państwa pochodzenia.
Z kolei organy państwa przyjmującego muszą umożliwić organom państwa pochodzenia sprawowanie nadzoru nad instytucją, której oddział znajduje się w tym państwie. Organy państwa przyjmującego również mają prawo dokonywania kontroli na miejscu w oddziale firmy, a o jej wynikach muszą poinformować organy państwa pochodzenia. Sposób przeprowadzenia kontroli odbywa się według przepisów krajowych państwa, w którym ma siedzibę oddział.
Tajemnica zawodowa i służbowa
Dokonujący kontroli, w tym wszelkiego rodzaju eksperci, są obowiązani do zachowania tajemnicy służbowej i zawodowej. Z wyjątkiem postępowań karnych uzyskane przez nich informacje mogą być podawane jedynie w formie zbiorczej uniemożliwiającej identyfikację. W postępowaniach cywilnych mogą być jednak ujawniane informacje związane z upadłością lub przymusową likwidacją instytucji kredytowych. Nie dotyczy to jednak organów unijnych, jak EUNB, ERRS itd.
Wykorzystanie informacji poufnych może nastąpić jedynie w następujących celach:
do sprawdzenia, czy zostały spełnione warunki dopuszczenia do działalności i monitorowania tej działalności,
w celu nałożenia sankcji,
w postępowaniu wszczętym w celu odwołania się od decyzji, w tym w postępowaniu sądowym.
Umowy o współpracę
Państwa członkowskie i EUNB mogą zawierać z państwami trzecimi umowy o wymianę informacji, których dotyczy ta dyrektywa.
Niezależnie od przepisów niniejszej dyrektywy państwa członkowskie mogą ujawniać uzyskane informacje organom administracji rządowej odpowiedzialnym za nadzorowanie instytucji finansowych i zakładów ubezpieczeń, ale jedynie na potrzeby nadzoru ostrożnościowego oraz postępowania naprawczego w przypadku upadłości.
Poza tym organy państwa mogą wyrazić zgodę na ujawnienie informacji związanych z nadzorem ostrożnościowym sprawowanym parlamentarnym komisjom śledczym, trybunałom obrachunkowym oraz innym organom prowadzącym dochodzenia.
Nadzór skonsolidowany
Dyrektywa wskazuje, że gdy jednostka dominująca jest jednostką dominującą w danym państwie członkowskim, nadzór skonsolidowany sprawują nad nią właściwe organy państwa członkowskiego, które udzieliły jej zezwolenia na działalność. Te same reguły dotyczą spółek holdingowych o dominującej pozycji w danym kraju lub Unii.
W przypadku, gdy w co najmniej dwóch państwach spółka holdingowa ma pozycję dominującą, nadzoru dokonują organy tego państwa, właściwego dla tej instytucji, której suma bilansowa jest największa. W szczególnych okolicznościach, gdy te reguły okazałyby się niewłaściwe, organy na mocy porozumienia mogą od nich odstąpić.
Sprawujący nadzór skonsolidowany ma koordynować gromadzenie i przekazywanie informacji oraz inne działania nadzorcze. Gdyby wystąpiły problemy z podporządkowaniem się instytucji działaniom nadzorczym lub te działania byłyby niewłaściwe, zawsze każdy zainteresowany może zwrócić się do EUNB z prośbą o pomoc. Decyzje w sprawie nadzoru skonsolidowanego powinny zapadać wspólnie, jeżeli prowadzi go więcej niż jeden organ. W przypadku trudności z podjęciem decyzji zainteresowani mogą zwrócić się do EUNB o pomoc.

Uprawnienia nadzorcze i sankcje

Organy nadzorcze mają prawo do nakładania sankcji karnych i administracyjnych działając albo bezpośrednio, we współpracy z innymi organami, albo przez złożenie wniosku do właściwych organów sądowych.
Do sankcji przewidzianych w niniejszej dyrektywie należy zaliczyć: podanie do publicznej wiadomości osoby fizycznej lub prawnej winnej naruszeń przewidzianych w tej dyrektywie, zakaz określonego postępowania, kar administracyjnych do wysokości 10% rocznych obrotów danej instytucji, w stosunku do osób fizycznych kary pieniężnej do 5 000 000 euro, zwiększenie praw akcjonariusza lub akcjonariuszy. Organy państw członkowskich mają obowiązek informowania EUNB o wszystkich nałożonych sankcjach administracyjnych, w tym wszelkich modyfikacjach związanych z postępowaniem odwoławczym.
Ponadto państwa członkowskie mają obowiązek stworzenia systemu ułatwiającego zgłaszanie naruszeń, w tym w szczególności: procedury odbierania zgłoszeń, ochrony pracowników instytucji, zgłaszających naruszenia, ochrony danych osobowych osób dokonujących zgłoszeń oraz procedury odwołań od podjętych decyzji.

Procedury obowiązujące w instytucjach i firmach
Dyrektywa wprowadza nakaz stosowania przejrzystych struktur i procedur, z jasno podzielonymi kompetencjami w instytucjach finansowych i innych firmach, w tym procedury monitorowania, kontrolowania wewnętrznego, plany naprawcze oraz procedury związane z upadłością i likwidacją. EUNB zostało wyposażone w prawo do stanowienia wytycznych co do zasad, procedur i mechanizmów w sprawach dotyczących ryzyka finansowego, a także polityki wynagrodzeń. Ponadto instytucje o znaczeniu istotnym dla rynku finansowego mają obowiązek powoływać komitety ds. ryzyka, składające się z osób zarządzających daną instytucją, które się zajmować będą oceną zgodności ryzyka z planem biznesowym firmy. Gdy ocena ryzyka wypada niekorzystnie, komitet ma obowiązek opracować plan naprawczy. Kierownik komitetu pełni swoją funkcję niezależnie i nie może być zwolniony bez zgody organu nadzorczego instytucji.

Właściwe organy zostały zobowiązane do gromadzenia informacji o osobach uzyskujących wynagrodzenie przekraczające 1 000 000 euro, o strukturze takich wynagrodzeń i ich składnikach oraz przekazywaniu ich do EUNB.

Dyrektywa zachęca do stosowania metody ratingu do oceny funduszy własnych do oceny ryzyka kredytowego. Wyniki obliczeń funduszy własnych mają być przekazywane co najmniej raz do roku odpowiednim organom i EUNB, według ustalonych przez tę instytucję szablonów. Ponadto dyrektywa nakłada na instytucje obowiązki z monitorowaniem poszczególnych ryzyk: ryzyka płynności finansowej, ryzyka operacyjnego, rynkowego, sekurytyzacyjnego, stopy procentowej, koncentracji itd.

Zasady zarządzania
Dyrektywa określa zasady zarządzania, do których zalicza (art. 88) zasadę, że organ zarządzający ponosi odpowiedzialność za całą instytucję, nadzoruje i zatwierdza strategiczne cele instytucji, zapewnia integralność rachunkowości i sprawozdawczości finansowej, w tym kontroli finansowej i operacyjnej, nadzoruje przepływ informacji, sprawowanie skutecznego nadzoru nad kadrą kierowniczą wyższego rzędu. W instytucjach istotnych natomiast ma powstać komitet ds. nominacji, zajmujący się doborem kadry zarządzającej. Ponadto dyrektywa reguluje, jakie funkcje dyrektorskie można łączyć, a jakie nie.
W kwestii wynagrodzeń dyrektywa reguluje nie tylko składniki wynagrodzenia, ale nakazuje powołanie komitetu ds. wynagrodzeń, który miałby się zajmować tą problematyką.
Sprawozdawczość
Dyrektywa w art. 89 nakłada na państwa członkowskie obowiązek podawania Komisji co rok następujących informacji, dotyczących: nazwy firmy, jej lokalizacji, obrotów, liczby pracowników, zysku lub straty, podatku dochodowego i otrzymanych dotacji publicznych.

Publikowanie informacji

Dyrektywa w art. 143 reguluje kwestie publikacji. Właściwe organy państwa członkowskiego w związku z nadzorem ostrożnościowym mają obowiązek publikowania:
wszelkich przepisów prawnych oraz wytycznych dotyczących nadzoru ostrożnościowego,
sposoby i możliwości korzystania ze swobód unijnych,
ogólne kryteria i metody stosowane przy ustalaniu kapitału własnego,
zbiorcze analizy statystyczne dotyczące wdrażania przepisów ostrożnościowych.
Ponadto właściwe organy publikują następujące informacje:
wyniki kontroli nadzorczej i nałożone sankcje,
informacje, że nie ma przeszkód do transferu funduszy własnych,
liczbę dominujących instytucji, które korzystają ze swobody uznania.


Oceniając omówioną dyrektywę wskazać należy, że pomijając fakt chaotyczności całej regulacji, wiele bowiem kwestii parokrotnie się w różnych miejscach powtarza, to efekt, który projektodawcy tej dyrektywy chcieli osiągnąć, może być w praktyce nie do zrealizowania z przyczyn technicznych. Ponadto istnieje realne niebezpieczeństwo, że uzyskane w toku różnego rodzaju kontroli i przekazywania informacje mogą spowodować faktyczną dyskryminację lub nawet eliminację z rynku pewnych instytucji ze względu na konkurencyjność usług. Ponadto należy obawiać się, czy zbyt duże zaangażowanie instytucji unijnych w proces nadzorowania i wydawania zezwoleń na działalność poszczególnych instytucji i firm przyniesie korzyści dla potencjalnych klientów tych firm, tym bardziej że kontroli i bezpośredniemu wpływowi urzędników unijnych będzie podlegała nie tylko sama działalność firm, ale i skład osobowy kadry zarządzającej, łącznie z ich zarobkami, co może faktycznie prowadzić do korupcji. Pomijając już fakt, że mnożenie różnych komitetów zajmujących się nie tylko działalnością firmy, ale i kadrą zarządzającą i wynagrodzeniami, które z kolei mają działać na podstawie standardów odgórnie ustalanych przez instytucję unijną, EUNB wyjdzie na dobre samym firmom i ich klientom. Reasumując, wydaje się, że przedmiotowa dyrektywa powinna ulec modyfikacjom, bo skutki jej wdrożenia mogą przynieść więcej szkody niż pożytku.

 
Deklaracja o wersji pierwotnej "Prawa Europejskiego w praktyce" Redakcja "Prawa Europejskiego w praktyce" informuje, że wersją pierwotną (referencyjną) czasopisma jest wydanie papierowe (ISSN 1733-2036). Po ukazaniu się drukiem nowego numeru czasopisma, Redakcja zamieszcza na stronie internetowej www.pewp.pl jego spis treści oraz wybrane publikacje z numeru.
Rada Naukowa
Prof. dr hab. Jan Barcz, Prof. dr hab. Marek Chmaj, Dr hab. Robert Grzeszczak, Dr Rafał Morek, Dr Joanna Brylak, Dr Marcin Krzymuski, Robert Siwik.