Zdaniem rzecznika generalnego Melchiora Watheleta, EUIPO musi ponownie zbadać, czy trójwymiarowy kształt odpowiadający wyglądowi produktu „Kit Kat 4 fingers” może pozostać przedmiotem rejestracji jako unijny znak towarowy. Zaproponował on Trybunałowi Sprawiedliwości oddalenie odwołań wniesionych przez Nestlé i EUIPO oraz odrzucenie odwołania wniesionego przez Mondelez, podkreślając przy tym, że Nestlé nie przedstawiła wystarczających dowodów, aby wykazać, że jej znak towarowy uzyskał charakter odróżniający – stwierdził rzecznik generalny Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej 19 kwietnia br. w sprawach połączonych C-84/17 P Société des produits Nestlé SA/Mondelez UK Holdings & Services Ltd, dawniej Cadbury Holdings Ltd i EUIPO, C-85/17 P Mondelez UK Holdings & Services Ltd, dawniej Cadbury Holdings Ltd/EUIPO i C-95/17 P EUIPO/Mondelez UK Holdings & Services Ltd, dawniej Cadbury Holdings Ltd.

   W 2002 r. spółka Nestlé wystąpiła do EUIPO (Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej)1 o zarejestrowanie jako unijnego znaku towarowego następującego oznaczenia trójwymiarowego, które odpowiada wyglądowi sprzedawanego przez nią produktu „Kit Kat 4 fingers”: 
   W 2006 r. EUIPO dopuściło ten znak do rejestracji dla następujących towarów: „cukierki, pieczywo, wyroby cukiernicze, ciastka, ciasta, gofry”. 
   W 2007 r. Cadbury Schweppes (obecnie Mondelez UK Holdings & Services) wniosła do EUIPO o unieważnienie tej rejestracji. W 2012 r. EUIPO oddaliło ten wniosek, stwierdzając, że należący do Nestlé znak towarowy uzyskał charakter odróżniający w następstwie używania go w Unii. Mondelez wystąpiła do Sądu Unii Europejskiej o stwierdzenie nieważności decyzji EUIPO.
   Wyrokiem z dnia 15 grudnia 2016 r.2 Sąd Unii Europejskiej stwierdził nieważność decyzji EUIPO. Orzekł, że EUIPO popełniło błąd, dochodząc do wniosku, iż sporny znak towarowy uzyskał charakter odróżniający w następstwie używania w Unii, w sytuacji gdy takie uzyskanie zostało wykazane wyłącznie w odniesieniu do części obszaru Unii. 
   Chociaż zostało ustalone, że zakwestionowany znak towarowy uzyskał w następstwie używania charakter odróżniający w 10 państwach (w Danii, w Niemczech, w Hiszpanii, we Francji, we Włoszech, w Niderlandach, w Austrii, w Finlandii, w Szwecji i w Zjednoczonym Królestwie), Sąd stwierdził, że EUIPO nie mogło w sposób należyty ukończyć swojego badania bez zajęcia stanowiska w kwestii postrzegania tego znaku przez właściwy krąg odbiorców, w szczególności w czterech innych państwach członkowskich (w Belgii, w Irlandii, w Grecji i w Portugalii) oraz bez przeprowadzenia analizy dowodów przedstawionych dla tych państw członkowskich. 
   Nestlé, Mondelez i EUIPO wnieśli odwołanie do Trybunału Sprawiedliwości od wyroku Sądu.
   Mondelez zarzuciła Sądowi, iż ten stwierdził, że sporny znak towarowy uzyskał charakter odróżniający w następstwie używania w Danii, w Niemczech, w Hiszpanii, we Francji, we Włoszech, w Niderlandach, w Austrii, w Finlandii, w Szwecji i w Zjednoczonym Królestwie.
   Nestlé i EUIPO utrzymują, że Sąd błędnie orzekł, iż właściciel unijnego znaku towarowego winien wykazać, że znak ten uzyskał charakter odróżniający w następstwie używania w każdym z państw członkowskich osobno. Twierdzą oni, że taka wykładnia Sądu jest niezgodna z jednolitym charakterem unijnego znaku towarowego, a wręcz z istnieniem jednolitego rynku. 
   W przedłożonej opinii rzecznik generalny Melchior Wathelet stwierdził przede wszystkim, że wniesione przez Mondelez odwołanie jest oczywiście niedopuszczalne i powinno zostać odrzucone. 
   W tym względzie rzecznik generalny przypomniał, że zgodnie ze statutem Trybunału odwołanie może zostać wniesione przez „każdą stronę, której żądania nie zostały uwzględnione, w całości lub w części”. Niemniej jednak, rzecznik generalny zaznaczył, że zgodnie z orzecznictwem Trybunału strony, która wniosła do Sądu o stwierdzenie nieważności aktu Unii, nie uważa się za stronę, której żądania nie zostały uwzględnione – chociażby w części – jeżeli Sąd uwzględnił jej wniosek. 
   Rzecznik generalny zaznaczył, że swoim wyrokiem Sąd stwierdził nieważność spornej decyzji EUIPO. Jak wyjaśniło na rozprawie EUIPO, to stwierdzenie nieważności oznacza, że wobec braku odwołania oraz mając na względzie rozumowanie i sentencję wyroku Sądu, EUIPO byłoby zobowiązane unieważnić sporny znak towarowy, gdyż takie unieważnienie było w istocie celem złożonego przez Mondelez wniosku. W konsekwencji nie można uważać, że Mondelez przegrał w całości lub w części sprawę przed Sądem. Poza tym w przeciwieństwie do tego, czego wymaga regulamin postępowania przed Trybunałem, odwołanie Mondelez nie zmierza do całkowitego lub częściowego uchylenia sentencji zaskarżonego wyroku, lecz do uchylenia niektórych punktów uzasadnienia tego wyroku. 
   Następnie rzecznik generalny zbadał odwołania wniesione przez Nestlé i EUIPO.
   W pierwszej kolejności rzecznik generalny przypomniał orzecznictwo Trybunału, zgodnie z którym wymaganie dowodu uzyskania charakteru odróżniającego w następstwie używania dla każdego z państw członkowskich osobno byłoby zbyt wygórowane. Niemniej jednak, zauważył on, że nie oznacza to, iż podmiot wnioskujący o rejestrację znaku towarowego może pominąć całe regiony i rynki. Istnienie jednolitego rynku w obrębie Unii nie daje podstaw do uznania, że rynki krajowe lub regionalne nie istnieją. 
   Zdaniem rzecznika generalnego należy wziąć pod uwagę znaczenie geograficzne i położenie regionów, w których uzyskanie charakteru odróżniającego zostało wykazane w sposób pozytywny, w celu zapewnienia, że dowody, na podstawie których dokonuje się ekstrapolacji w odniesieniu do całej Unii dotyczą reprezentatywnej ilościowo i geograficznie próby. 
   W tym względzie rzecznik generalny stwierdził, że dowody przedstawione w odniesieniu do niektórych rynków krajowych mogłyby wystarczyć do objęcia innych rynków, dla których nie dostarczono (ilościowo zadowalających) dowodów. Nie oznacza to, że brak dowodów dotyczących uzyskania charakteru odróżniającego w jednym tylko państwie członkowskim wystarczy, aby wykluczyć uzyskanie charakteru odróżniającego w całej Unii. Znak towarowy nie posiada natomiast charakteru jednolitego i nie może być zatem zarejestrowany jako unijny znak towarowy, jeżeli właściwy krąg odbiorców w części Unii nie postrzega go jako wskazania pochodzenia handlowego oznaczonych nim towarów lub usług.
   Rzecznik generalny zaznaczył, że w niniejszej sprawie, chociaż Nestlé przedstawiła dowody w odniesieniu do większości ówczesnych państw członkowskich (jedynie za wyjątkiem Luksemburga), z wyroku Sądu wyraźnie wynika, że informacje dostarczone w odniesieniu do Belgii, Irlandii, Grecji i Portugalii nie były wystarczające, aby wykazać, że właściwy krąg odbiorców z tych krajów identyfikuje Nestlé z pochodzeniem handlowym towaru oznaczonego spornym znakiem towarowym.
   Ponadto, chociaż Sąd powinien był co do zasady zbadać, czy możliwe było uzyskanie charakteru odróżniającego w następstwie używania w tych pięciu państwach członkowskich poprzez zastosowanie ekstrapolacji na podstawie dowodów przedstawionych w odniesieniu do innych rynków krajowych czy regionalnych, rzecznik generalny zauważył, że Nestlé potwierdziła podczas rozprawy, że nie przedłożyła w aktach sprawy dowodów mających na celu wykazanie, że dowody przedstawione w odniesieniu do rynku duńskiego, niemieckiego, hiszpańskiego, francuskiego, włoskiego, niderlandzkiego, austriackiego, fińskiego, szwedzkiego i Zjednoczonego Królestwa miałyby również zastosowanie w odniesieniu do rynków belgijskiego, irlandzkiego, greckiego, luksemburskiego i portugalskiego lub mogłyby służyć za podstawę do ekstrapolacji uzyskania przez sporny znak towarowy charakteru odróżniającego w następstwie używania w tych pięciu krajach. Wobec braku tego rodzaju dowodów, rzecznik generalny doszedł do wniosku, że Sąd mógł jedynie stwierdzić nieważność decyzji EUIPO, co też uczynił.
   W rezultacie rzecznik generalny zaproponował Trybunałowi oddalenie odwołań wniesionych przez Nestlé i EUIPO. 
1 W tym okresie Urząd nosił jeszcze nazwę Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM). 2 Wyrok Sądu z dnia 15 grudnia 2016 r., Mondelez UK Holdings & Services Ltd/EUIPO (T-112/13), zob. komunikat prasowy nr 138/16.
Za: curia

Deklaracja Pierwotna

Deklaracja o wersji pierwotnej "Prawa Europejskiego w praktyce" Redakcja "Prawa Europejskiego w praktyce" informuje, że wersją pierwotną (referencyjną) czasopisma jest wydanie papierowe (ISSN 1733-2036). Po ukazaniu się drukiem nowego numeru czasopisma, Redakcja zamieszcza na stronie internetowej www.pewp.pl jego spis treści oraz wybrane publikacje z numeru.

Rada Naukowa

Prof. dr hab. Maria Magdalena Kenig-Witkowska,

Prof. dr hab. Jan Barcz,

Prof. dr hab. Marek Chmaj,

Prof. dr hab. Artur Nowak-Far,

Prof. dr hab. Arkadiusz Wudarski,

Prof. nadzw. UW, dr hab. Robert Grzeszczak,

Tomasz Janik,

Adw. dr Rafał Morek,

Dr Joanna Brylak,

Dr Marcin Krzymuski,

Robert Siwik,

Dr Barbara Godlewska-Bujok.