UE chroni obywateli przed toksycznym działaniem rtęci - w siedzibie ONZ w Nowym Jorku Unia Europejska doprowadziła do wejścia w życie międzynarodowego traktatu, którego celem jest zmniejszenie narażenia na działanie tego pierwiastka. Ratyfikacja konwencji z Minamaty potwierdza rolę Europy jako pioniera w ochronie zdrowia i środowiska na całym świecie.

   Nowy międzynarodowy traktat w tej dziedzinie, czyli konwencja Minamaty w sprawie rtęci, został wynegocjowany i zawarty w 2013 roku. UE dysponuje jedną z najambitniejszych strategii politycznych w ochronie przed rtęcią. 40-80 proc. rtęci odkładającej się w Europie pochodzi jednak z emisji rtęci w innych częściach świata. Konieczne jest zatem podjęcie działań na szczeblu międzynarodowym, aby chronić zdrowie mieszkańców Europy.
Komisarz do spraw środowiska, gospodarki morskiej i rybołówstwa Karmenu Vella stwierdził: „Nowy międzynarodowy traktat w sprawie rtęci pomoże chronić miliony ludzi na świecie przed narażeniem na działanie tego toksycznego metalu ciężkiego. Ratyfikacja przez UE była decydującym krokiem i pozwoliła na wejście traktatu w życie. To ogromny sukces unijnej zielonej dyplomacji. Świadczy to również o zaangażowaniu Europy na rzecz zdecydowanych, skoordynowanych działań na szczeblu międzynarodowym”.
   Konwencja z Minamaty, której nazwa bierze się od miasta, gdzie doszło do największego w historii zatrucia rtęcią, nie tylko poprawi standardy środowiskowe na świecie, ale również pomoże wyrównać szanse, ponieważ wszystkie największe gospodarki będą stosować wymogi środowiskowe podobne do tych już obowiązujących w UE.
   Szczególnie narażone na rtęć w łańcuchu pokarmowym są kobiety w ciąży, niemowlęta oraz dzieci. Konwencja przyczyni się do znacznego ograniczenia ich narażenia w dłuższej perspektywie. Przykładowo zakazuje się stosowania amalgamatu stomatologicznego u pacjentów z wyżej wymienionych kategorii.
   Zważywszy na ważną rolę, jaką UE odegrała w negocjacjach, konwencja z Minamaty opiera się w dużej mierze na unijnych przepisach. Rozporządzenie w sprawie rtęci określa również przepisy, które z pewnością doprowadzą do tego, że UE stanie się pierwszą gospodarką wolną od rtęci. Oznacza to rezygnację ze wszystkich zastosowań rtęci w procesach przemysłowych oraz zakaz nowych zastosowań rtęci w produktach i przemyśle, chyba że można wykazać, że jest ona konieczna dla ochrony zdrowia i środowiska.
   Pierwsze posiedzenie konferencji stron konwencji z Minamaty w sprawie rtęci odbędzie się w dniach 24–29 września 2017 r. w Genewie. Podczas obrad wysokiego szczebla w dniach 28 i 29 września zostanie uroczyście potwierdzone zobowiązanie wspólnoty międzynarodowej do przestrzegania konwencji z Minamaty.
Kontekst
   Rtęć jest substancją chemiczną o działaniu neurotoksycznym, stosowaną w procesach przemysłowych i w różnych produktach takich jak baterie czy termometry. Rtęć uwolniona do środowiska wchodzi do łańcucha pokarmowego i gromadzi się głównie w organizmach ryb. Narażenie na wysoki poziom rtęci może powodować uszkodzenia mózgu, płuc, nerek i układu odpornościowego.
   W ciągu ostatnich dwudziestu lat UE opracowała kompleksowy zbiór przepisów obejmujący wszystkie aspekty cyklu życia rtęci od wydobycia rtęci do unieszkodliwiania zawierających ją odpadów. Przepisy te obejmują środki w dziedzinie handlu, wyrobów zawierających rtęć oraz zanieczyszczenia rtęcią.
Za: KE

 

Deklaracja Pierwotna

Deklaracja o wersji pierwotnej "Prawa Europejskiego w praktyce" Redakcja "Prawa Europejskiego w praktyce" informuje, że wersją pierwotną (referencyjną) czasopisma jest wydanie papierowe (ISSN 1733-2036). Po ukazaniu się drukiem nowego numeru czasopisma, Redakcja zamieszcza na stronie internetowej www.pewp.pl jego spis treści oraz wybrane publikacje z numeru.

Rada Naukowa

Prof. dr hab. Maria Magdalena Kenig-Witkowska,

Prof. dr hab. Jan Barcz,

Prof. dr hab. Marek Chmaj,

Prof. dr hab. Artur Nowak-Far,

Prof. dr hab. Arkadiusz Wudarski,

Prof. nadzw. UW, dr hab. Robert Grzeszczak,

Tomasz Janik,

Adw. dr Rafał Morek,

Dr Joanna Brylak,

Dr Marcin Krzymuski,

Dr Robert Siwik,

Dr Barbara Godlewska-Bujok.