UE podejmuje kroki, by internetowe programy telewizyjne i radiowe były łatwiej dostępne na całym jej terytorium. Rada i Parlament Europejski wypracowały 14 grudnia br. wstępne porozumienie w sprawie przyszłej dyrektywy w tej sprawie. Dyrektywa da użytkownikom w państwach UE szerszy dostęp do internetowych programów telewizyjnych i radiowych z innych państw UE. Stanie się tak dzięki łatwiejszemu uzyskiwaniu licencji na zawarty w nich materiał chroniony prawem autorskim.

Łatwiejsza weryfikacja praw autorskich na dodatkowe usługi on-line towarzyszące transmisji
   Użytkownicy coraz częściej oczekują dostępu do programów telewizyjnych i radiowych w dowolnym momencie i miejscu. Coraz częściej więc nadawcy oprócz własnych tradycyjnych programów oferują internetowe usługi im towarzyszące. Takie usługi to równoległa transmisja w internecie (simulcasting) czy też możliwość obejrzenia lub wysłuchania programu później (catch-up).
   Aby udostępnić te usługi w innych krajach, nadawcy muszą zweryfikować dla wszystkich stosownych terytoriów prawa do utworów bądź innych chronionych treści zawartych w przekazie. Dyrektywa ułatwi weryfikację praw, gdyż pozwoli zrobić to w państwie członkowskim głównego przedsiębiorstwa.
   Dyrektywa obejmuje wszystkie programy radiowe, programy informacyjne i publicystyczne oraz programy telewizyjne będące produkcjami własnymi w pełni finansowanymi przez nadawcę. Obowiązujące umowy pozostaną niezmienione przez 4 lata od wejścia w życie dyrektywy. 6 lat po wejściu dyrektywy w życie Komisja oceni, czy nie należy rozszerzyć prawa na dodatkowe rodzaje programów telewizyjnych.
Weryfikowanie praw w przypadku retransmisji transgranicznych
   Dyrektywa ułatwia też weryfikowanie praw, gdy program radiowy lub telewizyjny nadawany w jednym państwie członkowskim jest równocześnie retransmitowany bez zmian i w pełni w innym państwie członkowskim.
Obejmuje retransmisje drogą kablową, satelitarną, naziemną, poprzez sieci zamknięte oparte na protokole IP czy sieci mobilne. Dotyczy też retransmisji przez otwarty internet, o ile odbywają się w otoczeniu kontrolowanym, tj. podlegają jakiemuś rodzajowi identyfikacji cyfrowej.
   Dla retransmisji objętych dyrektywą weryfikacja praw do utworów i innych treści zawartych w przekazie musi się odbywać poprzez organizację zbiorowego zarządzania. Organizacja taka będzie mogła weryfikować także prawa posiadacza, który jej ich nie przekazał.
Przekaz niepubliczny
   Dyrektywa doprecyzowuje status prawny techniki tzw. przekazu niepublicznego, tj. gdy nadawca przekazuje sygnały będące nośnikiem programu dystrybutorom sygnału w taki sposób, by sygnały te nie były dostępne publicznie w czasie tej transmisji. W takim przypadku uznaje się, że następuje tylko jedna czynność udostępnienia odbiorcom. Oznacza to, że zarówno nadawca, jak i dystrybutor sygnału będą musieli zweryfikować stosowne prawa.
Co dalej?
   Zanim dyrektywa zostanie formalnie przyjęta, Parlament Europejski i Rada muszą zatwierdzić wstępne porozumienie. W tym celu pierwotnie zaproponowane rozporządzenie musi zostać przeredagowane, tak by przyjęło formę dyrektywy.
   Państwa członkowskie będą miały 2 lata od jej wejścia w życie na przeniesienie jej przepisów do prawa krajowego.
Za: Rada UE

Deklaracja Pierwotna

Deklaracja o wersji pierwotnej "Prawa Europejskiego w praktyce" Redakcja "Prawa Europejskiego w praktyce" informuje, że wersją pierwotną (referencyjną) czasopisma jest wydanie papierowe (ISSN 1733-2036). Po ukazaniu się drukiem nowego numeru czasopisma, Redakcja zamieszcza na stronie internetowej www.pewp.pl jego spis treści oraz wybrane publikacje z numeru.

Rada Naukowa

Prof. dr hab. Maria Magdalena Kenig-Witkowska,

Prof. dr hab. Jan Barcz,

Prof. dr hab. Marek Chmaj,

Prof. dr hab. Artur Nowak-Far,

Prof. dr hab. Arkadiusz Wudarski,

Prof. nadzw. UW, dr hab. Robert Grzeszczak,

Tomasz Janik,

Adw. dr Rafał Morek,

Dr Joanna Brylak,

Dr Marcin Krzymuski,

Dr Robert Siwik,

Dr Barbara Godlewska-Bujok.